Στη φυλακή München-Stadelheim, το ναζιστικό καθεστώς εκτέλεσε σχεδόν 1.200 ανθρώπους, κυρίως με γκιλοτίνα. Πολλοί από αυτούς άφησαν τελευταίες επιστολές στις οικογένειές τους – αλλά ποτέ δεν στάλθηκαν…
Σήμερα, 844 φάκελοι κρατουμένων βρίσκονται ακόμα στο Staatsarchiv München, γεμάτοι από γράμματα που δεν έφτασαν ποτέ στους παραλήπτες τους.
Η ιστορία του Lorenz Frühschütz: Ένας τελευταίος αποχαιρετισμός που δεν έφτασε ποτέ
Ο Lorenz Frühschütz, ένας 31χρονος από το Landsberg, εκτελέστηκε το 1943 επειδή αρνήθηκε να πολεμήσει.
Το τελευταίο του γράμμα στη σύντροφό του, Anna Knott, που ήταν έγκυος στο παιδί τους, δεν της παραδόθηκε ποτέ.
Στην επιστολή του, της ζητά να φυτέψει Vergissmeinnicht (μυοσωτίδες) στον τάφο του.
Το γράμμα, όμως, κατασχέθηκε επειδή περιείχε κριτική στο καθεστώς.
Η Anna και η κόρη τους δεν το διάβασαν ποτέ.
Ένα αρχείο γεμάτο σιωπή και αδικία
Ο ιστορικός Alexander Korb ανακάλυψε πολλές τέτοιες επιστολές στο αρχείο.
Οι αρχές της εποχής επέλεγαν αυθαίρετα αν θα παραδοθούν ή θα καταλήξουν στον φάκελο του κρατούμενου.
“Πολλά από αυτά τα γράμματα θα μπορούσαν να είναι ανεκτίμητης συναισθηματικής αξίας για τις οικογένειες”, λέει ο Korb, επισημαίνοντας ότι η αδικία συνεχίζεται μέχρι σήμερα, καθώς οι συγγενείς τους δεν γνωρίζουν την ύπαρξή τους.
Ηθικό δίλημμα: Να διατηρηθούν ή να επιστραφούν;
Οι υπεύθυνοι του Staatsarchiv München δηλώνουν ότι η δουλειά τους είναι να διατηρούν τα έγγραφα, όχι να αναζητούν τους απογόνους των θυμάτων.
Ο επικεφαλής του αρχείου, Julian Holzapfl, αναγνωρίζει το ζήτημα, αλλά τονίζει ότι δεν υπάρχει νομική υποχρέωση να σταλούν αυτά τα γράμματα στους συγγενείς.
Ωστόσο, προτείνει τη συνεργασία με ερευνητές που θα μπορούσαν να αναλάβουν το δύσκολο έργο του εντοπισμού των απογόνων.
Η υπόθεση αυτή αποτελεί ένα ανοικτό τραύμα στην ιστορική μνήμη, με τις τελευταίες λέξεις αυτών των ανθρώπων να παραμένουν φυλακισμένες σε φακέλους – όπως ακριβώς και οι ίδιοι κάποτε.
